Signalen.

Het lawaai. De angst voor het lot. De grenzeloze verveling van het weten. De aanbidding van de voorbeschikking die in Pisces ligt, als het uitkomt. Vooral: de zondeval.

Signalen.

Hoe ik Van Morrison ontmoet heb, heb ik verhaald. Het was een hoes, de hoes van Hard Noise The Highway. Hoe jong was ik, hoe in het moment, het momentum fatum. Mijn band met Van Morrison is, na een aarzelend begin, nooit een vraag geweest. De signalen waren nog enkel klanken, geen persoonlijke melodie. Van kwam wel steeds dichterbij, met zijn verlangen het lawaai te stoppen, in stilte zijn hart te openen.

Met vriend Jan (waar ben je?) luisterde ik in 1986 naar No Guru, No Method, No Teacher. Wij waren zoekende zielen, toen. Sterk beïnvloed door het kabaal van Gestalttherapie. Een maatpak waarvan we niet doorhadden dat het een dwangbuis was. Die dwangbuis heb ik pas kunnen opruimen toen ik niet meer alleen droomde over de liedjes van No Guru, No Method, No Teacher maar ernaar ging leven.

Signalen. Doorsijpelend.

Geen persoonlijke melodie werd een persoonlijk geluid. En kort geleden zelfs een testimonium.

Signalen. Ik wijk nooit van je zijde. Signalen.